بهار

سـر آمـد زمـسـتان و آمـد بهـار

نو و تازه شد دامـن سـبـزه زار

گل سرخ خـورشید ، آمـد به باغ

به کوه و به صحرا چو زرین چراغ

نفـس تازه کـرده هـزاران درخـت

نشسـته بهـاران به جایش به تخت

شکـوفا شـده صد هـزاران گـیاه

برفت از طبیعت غم و اشک و آه

بزیبـد در آیی به دشـت و دمـن

بشویی به باران ، غم جان و تن

مناسب بُوَد رو بر آری به دشت

به آنجا که از جوی ، آبی گذشت

فراوان بگـویی ز شادی سخـن

فرامُش کنی فصل غمگین شدن

به کهسار گر رفتی ای گلعذار

غنیمت شمار اینچنین روزگار